Pestgedrag bij koala's

Na 3 maand op Australische bodem hadden we nog steeds hun koddigste symbool, nl. de koala’s, niet gespot. Daarbijkomend kreeg Stephanie te kampen met chronische nekpijn door het steeds hogeboomkijken, dus tijd om het over een andere boeg te gooien. Na raad ingewonnen te hebben bij de lokale ranger, vertrokken we op exploratie richting de toplocaties. Tot ons diepe spijt, had de specialist terzake echter z’n geheimen ook prijsgegeven aan bussen Chinezen & Hollanders. In hoogste acceleratie snorden we doorheen de massa, onze zoektocht elders verderzettend.

Op een verlaten plaatske, diep in de bossen, troffen we opeens enkele tientallen koala’s aan. Mijn vrouwtjes ontgoocheling droop echter van haar gezicht bij de vaststelling dat deze luierikskes in feite 23h per dag soezen. Maar zo gemakkelijk kom je niet van haar af –wetende uit eigenste ervaring-: als een helse drilmeester schudde ze aan de bomen & takken, hen enige activiteit inpompend, de koala’s schoten wakker, zich stevig vastklampend aan de stammen. Onze dierenvriend zag de schrik in hun piepklein oogskes, staakte haar acties & droop vluchtig af, zich enigszins schuldig voelend.

Toch voor de volle tien minuten, want op onze terugtocht ontdekten we namelijk eentje op drie meter hoogte. Als een rasecht bergaapje beklom ze dezelfde boom, tot immens ongenoegen van de mottige koala, die haar aanstaarde met z’n zwarte vuurspuwende kijkers. Door het aanzien van de reusachtige klauwen, stapte Stephanie af van haar idée hem enigszins te knuffelen.

Genoeg koala’s gepest voor 1 dag!!!

Australian Open of Wimbledon?

Na een korte nachtrust in de lommerrijke wijken van Melbourne, startten we aan onze stadswandeling. Servaas zijn (momenteel?) passieve sportpassie bracht ons bij de grootse tennisvelden van de Australian Open. Met veel `oooh`s en aaaah`s aanschouwden we de verschillende arena`s. Daarbijkomend hadden we nog eens GRATIS (we komen gelijk onze noorderburen) toegang tot de qualifyings... In court drie konden we voor Malisse gaan supporteren, wat we als vaderlandslievende Belgen dan ook gedaan hebben. Na zijn klinkende overwinning, konden we de interviews van Vtm en Vrt gaan afloeren. (Het duvelklakske van de geluidsman deed Servaas trouwens watertanden)
Na de interviews kon iedereen Xavier nog strikken voor een handtekening, waar ik geen interesse voor had. Tot Servaas voorstelde om er mee op foto te staan, hmmmm zijn lijf eens tegen me aandrukken zag ik al beter zitten. (Mijn T-shirtje is nog altijd niet gewassen ;o) )
Zoals ge kunt lezen hebben we die dag niet zo veel gezien van de stad, maar het smaakte naar meer dus werden er tickets aangeschaft voor de eerste dag van de Australian Open.

De zondag wat rondgekuierd in Melbourne en ons verwennend met lekker eten en biertjes, dit mocht wel eens na vele weken worst te eten (soms van 2 dagen oud!). Maar ook de zondag stond in teken van de tennis: het zoeken naar het zwart, het geel en het rood. Als Servaas op de nationale tv wou komen, moesten we toch iets in de tricolor dragen...
Op een of ander louch Chinees marktje vonden we ons Belgisch vlagske en ook goedkope uitwasbare! stiftjes (onze liefde voor Belgie gaat nu ook weer niet zo ver). Ondertussen werd Servaas zijn weelderige krullenbol hardhandig kortgewiekt door een kordate Chinese. Veel bleten moest hij niet doen om zijn dierbare gouden lokken.

De volgende ochtend in de GIETENDE regen richting arena. Als Belgen voelden we ons als een vis in het water. Toch hoopten we dat de Melbournse spreuk `four seasons in one day` ons nog wat zonnenschijn ging schenken, maar helaas.. Bij het zien van alle kleurrijke KW`s en paraplu`s in de tribune dachten we eventjes dat we in wimbledon waren gestrand...

Om als volleerde supporters toe te komen, schminkten we ons eerst vol belgische vlaggen in de toiletten. Onderweg naar de courts enkele domme reporters tegengekomen die dachten dat we duitsers waren en maar niet begrepen voor wie we gingen supporteren...!?

Doordat Wickmayer haar niveau van WTA 16 maar niet haalde, werd het een nagelbijtende match. Herhaaldelijk kwam het voor dat er 5 x deuce werd gespeeld... De kreten `komaan Janina` kon ze dus maar al te goed gebruiken. Daarbijkomend deed een hele groep luidruchtige Australiers mee met de Belgen en steunden ze ons jong talent.

Maar doordat de match zo lang duurde, drong er zich een serieus dilemma aan ons op: Gaan kijken naar Clijsters en deze superspannende match laten voor wat het was of de kostelijke ticketjes in de vuilbak werpen?

Gelukkig waren de weergoden ons gunstig en loste een drash ons probleem op. In nog geen drie seconden veranderde de court in een olympisch zwembad, iets waar het zonnige Melbourne echt geen raad mee wist. Hierdoor kregen we de tijd om Clijsters te bezichtigen. Die maakte echter korte metten met haar Canadese tegenstandster. Na nog geen 15min stonden we weeral buiten in de plassen. En toen we ons terug vervoegden bij onze Belgische bondgenoten, hadden die goed nieuws: de match was nog niet verdergezet. Na veel geroep en getier, regenonderbrekingen en domme fouten breidde Janina er toch nog een goed einde aan.

Met pijn in het hart liet ons budget het niet toe om het Belgisch onderonsje tussen Henin en Flipkens mee te pikken. Maar al van jongsaf had ik geleerd hoe je moet foefelen met tickets. Wat op racecourses kan, kan toch ook wel in de tenniswereld. Eerst probeerden we de aloude truc: Hoofd omhoog, lekker arrogant het controleerkotje voorbijwandelen met een flair alsof je er al jaren thuishoort en het onbeleefd zou zijn om effectief het ticketje te checken. Helaas, deze tactiek lukte spijtiggenoeg niet.

Na vijf minuten beraadslagen hadden we een ander plannetje. De meeste mensen hadden een dagticket, maar niet iedereen gaat naar alle matchen gaan kijken EN henin was de laatste match dus velen gingen al naar huis... Dit liet dus een opening voor ons. Uiteraard mocht ik het karweitje opknappen. Met mijn vriendelijkste glimlach pos(t)eerde ik me aan de uitgang. Zorgvuldig mijn prooi uitkiezend, zag ik een rijkere burger die waarschijnlijk niet zoveel belang hechtte aan zijn ticketje. Met een poeslief, schuchter lachje wist ik hem te overtuigen, maar zoals bij veel koppels was de vrouw de baas en moest hij dit eerst eens gaan overleggen. Een flauwe uitvlucht dacht ik, tot hij 10 minuutjes later kwam aanhollen met twee ticketjes! En welke ticketjes dan nog!!!!! We zaten op de derde rij te kijken hoe 'Juju' het zweet van haar voorhoofd veegde. (kleine noot: volgens mijn lieftallige nonkel en nichtje waren we zelfs eventjes achtergrondfiguren in de rechtstreekse verslaggeving)

Wat ruist er door het struikgewas?!

‘The unavoidable has happen!’ Al fluitend & met grote tred, nietsvermoedend, de groene Tasmaanse wildernis trotserend, kruiste ik opeens het pad met een glibberig beestje. Opgeschrokken door het nakend gevaar van mijn 47, stoof deze weg de struiken in, echter in onze ooghoeken konden we nog net z’n zwart, krullend staartje bewonderen. Verwonderd, was dit onze eerste aanvaring met het sissend gevaar of had de brandende, hete zon toegeslaan? Onverschrokken op zoek naar de perfecte avontuurlijk wildlifefoto, baande mijn vrouwtje zich een weg door het struikgewas, maar hetgeen ze vond, overtrof haar stoutste verwachtingen!!!

Omdat ik de terugdeinzende Servaas & mezelf amper geloofde, moest ik toch wel enig extra bewijs hebben dan een onnozel staartje! Met mijn veilige & stevige botientjes deed ik een paar passen terug, zoekend in het struikgewas. Toen ik besloot dat ze al verdwenen was, wandelde ik ‘voorzichtig’ (d.w.z. hard stampend, want door de trillingen weten de slangen waar je bent en vluchten ze) terug naar de veiligheid van Servaas, daar waren er toch al 4 enkels dat ze kon attackeren. Nog een laatste blik werpend in de bush, zag ik ze plots liggen! Een schreeuw ontglipte me, eventjes stond ik aan de grond genageld. De zwarte slang lag me doordringend aan te kijken ( pas later vernam ik dat ze eigenlijk blind zijn). In 3 sec. stond ik vannachter Servaas zijn rug te gluren, wel met onze Nikon D90 in de hand! Toen ze eenmaal op het padje verscheen, waren we toch een beetje gelijk den dikken & de dunnen ( of beter: de groten & het kleintje): allebei half struikelend over elkaar, toch nog een meterke verder van de giftanden.

P.S.: Om je een idée te geven hoe dicht ze wel was: door de stress & commotie heb ik de tijd of het idée niet gehad om in te zoomen!

Na enig onderzoek bij de lokale bevolking, vernamen we de beruchte / kwalijke reputatie van het slangetje, gekend onder de naam ‘ Tasman Tiger Snake’, de 2de gevaarlijkste reptiel ter wereld. Het zweet brak ons toch eventjes uit!

Trouwens weeral een ‘close encounter’ gehad tijdens een desolate bushwalk in ‘The Grampians’! We vermoeden dat het deze keer een “Brown Snake” betreft, opnieuw geen katje om zonder handschoen aan te pakken!

Blijkbaar valt ons Belgisch geurtje in de smaak van de beestjes (tja bij wie niet e ;0 ), want de gemiddelde Australier heeft er nog maar 1 gezien in z’n leven & wij zitter hier nog maar drie maand.

Waarom het spotten van wildlife zo moeilijk is?

De fotografe van dienst vergeet meestal 1 van de belangrijkste attributen/benodigdheden bij het fotograferen, namelijk de CAMERA!!!!

Servaas remt veel te laat!!! Ik roep STOOOP, Servaas draait zijn hoofd, zonder te remmen- ‘Huu, voor wat?’ Dan valt eindelijk zijn frank en 10 min en een 100tal meter later is de golden horse eindelijk tot stilstand gebracht. Ondertussen is het beestje al urenlang verdwenen.

Mijn lief vrouwtje acht het niet noodzakelijk om elk uitzonderlijk, op de rand van uitsterving bedreigd, beestje te fotograferen, zekere niet degene die volgens haar deskundige mening enig gelijkenis toont met een konijntje / rat. Zelfs niet na immens aandringen van haar partner & iedere omstaander, uitgelaten door dit opmerkelijke gebeurtenis!!! (sorry, maar de omstaanders waren chinezen en die trekken zowat alles...)

Servaas rijdt er over!!! Bij de eerste slang die we gingen zien, heeft hij er gewoon over gereden, hij dacht dat het om een stuk rubber ging. Ter mijnen verdediging: het was op Nieuwjaarsdag, in de vroege morgen. Voor de gevoeligen onder jullie: het beestje was niet dood of gewond, ik zag het nog veilig en snel wegkronkelen. En een tweede moordpoging werd door mij verholpen! Een megagrote hagedis (zeker 3m groot!) Ik voelde me plots minder veilig in de auto. Gelukkig wist ik het beest(JE) nog te fotograferen toen het hoog in de bomen vluchtte.

De verfrissende Bushwalk

Onze eerste bushwalk van 2010 werd 1 van de mooiste wandelingen tot op heden. Het eerste deel bracht je over een berg naar de Apsley River. Normaalgezien moest je over dezelfde track terug naar het beginpunt. Maar de ontdekkingsreizigers in ons, nam het van ons over. Na wat beraad & het zien van de bijna uitgedroogde rivier, besloten we om via de rivierbedding ipv via het veelbelopen track terug te keren. Dit was denk ik, naast de beslissing om naar dit prachtig land, 1 van de betere ideeen in ons leven. Al rockhoppend gingen we van het ene verkoelend poeltje naar het andere. Als je moe werd, nam je gewoon een verfrissend plonske. 1 bepaald plaatske was gezegend met een prachig watervalleke, logischerwijze brachten we daar dan ook enkele genietende uurtjes door. Het laatste deel was wat lastiger doordat de rivier breder & dieper werd. Op sommige delen deden we bijna meer aan abseilen ( zonder koord) dan aan rockhopping. Maar deze zware inspanningen werden op het einde beloond met een zalig, diepblauw meertje, waar we dan ook dankbaar een verkwikkende duik namen.

Retro: de wombatsafari

De avond voor onze derde ervaring bij een familie verbleven we aan een prachtig strand en de daarbijhorende zonsondergang in een Tasmaans Nationaal Park vol uitzonderlijk Wildlife, zelfs onze avondmaal moesten we beschermen van de op loer liggende Wallaby’s ( een kleine soort kangeroe). Bij het zien van al dit natuurschoon, besloten we om supervroeg op wildlifesafari te gaan. Met slaperige oogjes hobbelden we traag de nationale parkwegen over, speurend naar enige beweging. Helaas niets te zien, we dachten al vloekend ’waarom die moeite ?!’. Tot we aan een open vlakte kwamen, het was er een heuse wombatheaven. Echt superkoddige beestjes, zoals je kan zien op de foto’s, spijtig genoeg konden we ze net niet aanraken.