Onze darwinese avonturen

Ietske te hoog gegrepen ?!

Via een gelukzalige toevalstreffer & dankzij familiale, schoonbroederlijke, contacten bemachtigden we twee tickets voor de V8, de populairste autosport bij uitstek voor het Australisch volk, als zodanig te vergelijken met de Formule 1 in Europa: de kaarten begeerd & de vrije plaatsen een schaarste!

Onze tweedaagse tickets waren echter ware goudklompjes, ze gaven ons namelijk toegang tot de VIP tent boven de paddock, spijs & drank inbegrepen. Luxe alom dus. Onze opzet: in ware onbekendheid, opgaan in het interieur en genieten van dit speciaal evenement. Onze missie is echter hopeloos de mist ingegaan!!!

Gewassen, geschoren & in gepaste tenue begaven we ons naar het circuit. Onze golden horse stalden we wijselijk op in de publieke parking, ondanks de mogelijkheid tot de VIP parking. Niet opvallen was de bedoeling dus onze goudkleurige 4X4 tussen de ferrari's en porsches... . We spelden de organisatie een verhaaltje op de mouw, nl. dat de taxi ons had afgezet van ons viersterren hotel in Darwin. Een leugentje om bestwil, niet?!

Verwelkomd als een waar Belgisch prinsenkoppel, werden we tot onze stelligste verbazing begeleid naar de prachtige gedekte eretafel - de enige met naamkaartjes trouwens- . Daarbijkomend deelde de hostess ons superenthousiast mee dat we de hoofdvogel hadden afgeschoten, we mochten tafelen naast de heer Martin Whitaker. Slik!, iemand belangrijks? Een vlugge kijk op de alleswetende wikipedia leerde ons dat de persoon in kwestie niemand minder dan de topchef van de V8 is, de ex-directeur van het formule 1 circuit in Bahrein. De stress sloeg in als een bom! Hoe zouden ons hier uitklappen?

Klokslag twaalf uur, het middagmaal werd geserveerd, de charmes konden worden bovengehaald. Hun verbaasde blikken omtrent onze aanwezigheid sprak echter boekdelen. Maar al vlug maakte de initiele stilte ruimte voor een spervuur aan vragen: wie, waarom, hoe - backpackers aan hun tafel ?!-,... Gezever & geleuter lieten we achterwege, de waarheid en niets anders dan de waarheid. De CEO's en miljoenairs ( o.a. de casino-eigenaar, een mediamagnaat,...) aanhoorde met opengesperde mond en luidkeels gelach al onze Australische avonturen. Het ijs was, op z'n minst uitgedrukt, gebroken. De anonimiteit voorbijgestreefd, centraal in de belangstelling, kregen we de rest van het weekend de naam " The Crazy Belgians" toebedeeld. We werden aan iedereen voorgesteld, schudden handjes met ex-formule 1 piloten, zelfs een conversatie met ene Australische minister kregen we op onze boterham.

Een weekend te gek voor woorden!!!!

Hartverwarmende familiale gezelligheid

Februari 2010: Levensgenieters zijnde, genoten we van een heerlijk ontbijtje, met een wonderbaarlijk uitzicht op de turquoise oceaan. Het leven op z'n zaligst. M'n gevoel om een ochtendplonske te nemen, werd echter getemperd bij het spotten van onze eerste zwarte haai, die ons werd aangewezen door een sympathiek ouder koppel. Ons versleten & afgeleefd uiterlijk -zou die ultrafijne matras de boeman kunnen zijn- bracht enige meelijkwekkende gevoelens bij het koppel boven & na een 10min durende conversatie over haaitjes & hun kalfjes, hadden we een uitnodiging op zak om bij hen te verblijven eens we de grootstad Darwin zouden bereiken. Zouden we het lef hebben om binnen een paar maanden in te gaan op dit verzoek?!

Juli 2010: Met Stephanies ouders uit beeld, moesten we terug eigenhandig (lees: uit eigenste zak) in onze accomodatie voorzien. En met de V8 in onze achterhoofd, zat een kampspot in 'the bush' er niet in. Onze moed opgerakeld, onze stoutste schoenen aangetrokken, pleegden we een telefoontje naar het ontmoette koppel, hopend dat ze ons nog enigszins herinnerden: echter onze namen waren ze op z'n minst vergeten, ze waren ons zelfs verwachtende. Toch enigszins bevreesd vertrokken we richting het verkregen adres...

Vier dagen lang werden we gesoigneerd, gevoederd en behandeld als eigenste familie. We kregen een immens grote kamer met eigen badkamer & konden gebruik maken van hun paradijszwembad. We kregen een persoonlijke rondleiding van Darwin en mocht hen vergezellen naar een gezellig feestje bij hun dichtste vriend. Te zot voor woorden, een echte tof & sympathiek koppel!

Stephanies oudjes

Wij via de Gibb River road, Stephanies oudjes door de woestijn= gsmontvangst nihil!!! Viertien dagen voordien, tijdens onze laatst mogelijke telefonisch contact, spraken we af op een welbepaalde tijdstip in een afgelegen noordelijk stadje. Wel spannend, want in die tijdspanne kan er nog zoveel gebeuren in Australie: rivieroverstromingen die de weg versperren, mechanische panne op een onbereikbaar woestijnpadje,… . De geplande ontmoeting was dus allerminst een vanzelfsprekendheid!

Onszelf beschouwend als rasechte inboorlingen, haalden we zonder enige moeite de deadline, maar geen spoor te bespeuren van het ander West-Vlaams bloed in ‘t stad. Tot immense frustratie van mijnentwege: na 20 dagen leven op pasta & water, zag ik Filips beloofde barbecue vol bier volledig de mist ingaan.

Na 2 dagen radiostilte begonnen we ons toch enigszins ongerust te maken: zou de door hen overbrugde 50000 km voor niets geweest zijn?

Uiteindelijk na 100tal vruchtloze pogingen hen te contacteren, kregen we een bekende stem te horen a/d andere kant v/d lijn. De ‘pater familias’ – na de door hem gevolgde, driedagendurende, streng regime bestaande uit slapen / eten / rijden- lag uitgeblust & versleten te rusten aan een prachtig natuurlijk warmwaterbron, weliswaar 700 km van ons verwijderd. Ze hadden de Australische wegen en z’n afstanden hopeloos onderschat!!!

Vijf uur later & 500 km verder….

... Werden we bedolven onder knuffels, zoenen en emotionele traantjes. Naar traditionele gewoonte volgde er uiteraard een glaasje bubbles en lekkere aperitiefhapjes (voor de kenners: Remmerie-toastjes) daarna werden onze hongerige magen het zwijgen opgelegd met een lekkere dikke steak!

Na 7 maanden kan je zo al eens wat te vertellen hebben dus de eerste dagen werden vooral doorgebracht in de stoelkes buiten in het zonnetje al tetterend.. Het was wel grappig om Filip en Mieke op een camping bezig te zien... De `luxebeestjes` moesten zich toch enigzins aanpassen.. Bij papa werkte het feit dat hij bij een nachtelijk plasje eerst zijn zaklamp moest vinden, daarna zijn schoenen, om dan nog eens 500m in de bittere koude naar het toilet moest stappen, na enige tijd toch wel op zijn zenuwen. (Wij de jonge twintigers vonden het al spectaculair dat er een toilet was!) Mama heeft zich daarentegen meermaals bezondigd aan godslastering wanneer ze telkens het bed moest bouwen vooraleer ze van haar geliefkoosde nachtrust kon genieten. Maar naast deze twee feiten krijgen ze van ons toch een voldoende in het vak Luxueus Kamperen. En heel stiekem bekennen ze soms aan de telefoon dat ze het toch een beetje missen, of zou dit meer te maken hebben met onze aanwezigheid.

Van al dat bijpraten kregen we toch een schorre keel en was het tijd voor enige actie. Doordat alle omliggende 4wd-routes gesloten waren kon er helaas geen wedstrijd fourwheeldriving doorgaan tussen de Apollo, de Golden Horse en de bijhorende piloten. (Volgens Servaas was een krachtmeting overbodig, daar hij zichzelf uitriep tot de gedoodverfde winnaar)

Het 4wdriven hebben we dan ingeruild voor andere Australische activiteiten, we zoemen eventjes in op de twee specatculairste...

Op weg van de ene prachtige waterval naar de andere, zagen we plots een heleboel auto s langs de kant van de weg en overal mannen met cowboyhoeden... Dit wekte uiteraard onze interesse en bij nader onderzoek bleek er een rodeo aan de gang te zijn! Een rodeo hier is als een plaatselijke kermis bij ons, ideaal om oude bekenden terug te zien. Wat dus wil zeggen dat we toch een beetje afstaken (Servaas probeerde zich nog te vermommen door zijn cowboyhemdje, lange! jeansbroek en hoed te gaan aandoen, maar helaas verraadden papa zijn witte kuiten ons :))

In de namiddag werden vooral de `herders`kwaliteiten van de kandidaten getest en gezien ons recentelijk verblijf op een station konden we mijn ouders toch van enige professionele uitleg verschaffen. Tegen de avond veranderden de deftige ruiters in stoere (of eerder domme?) lefgozers die het zo lang mogelijk probeerden uit te zitten op een op hol geslagen stier of paard. Meerdere kandidaten vlogen daarbij in de hekkens, tot groot jolijt van de opgehitste toeschouwers.

Nu we in het hoge noorden van Australie vertoefden, moesten we toch ook eens oog in oog komen te staan met de meest gevreesde moordenaar van dit eiland. De Australiers zouden nog liever het gevecht aangaan met een witte haai dan met dit beestje. (op de negende foto kan je zien welke kanjers de reptielen wel kunnen worden).

Dankzij mama en papa konden we mee op een `jumping crocodile cruise` een spectaculaire boottocht waarbij de croc`s met een mals stuk buffalovlees dichterbij worden gelokt. Je ziet ze bijna niet naderen en plots happen ze met grote kracht toe, waarbij hun ontblote tanden iedereen de adem beneemt.

De tiendaagse hereniging vloog voorbij en voor we het wisten was het weeral tijd om afscheid te nemen. De volgende knuffels delen we uit in Zaventem. Mama en Papa dank u wel voor al de lekkere chocolade en steaks, we zitten nu nog steeds met afkickverschijnselen...