Met pijn in het hart

Sydney stond plots op alle verkeersborden, we konden er niet meer van onderuit... Het einde kwam nabij! Het werd tijd om voor onze trouwe reiskompaan een nieuwe eigenaar te zoeken. Na een grondige 2e wasbeurt (na de eerste wasbeurt konden we de verleiding niet weerstaan om een modderig gravel roadje in te slaan...) hingen we met de nodige ceremonie en traantjes het bordje 'For Sale' om de nek van onze Golden Horse. Het was alsof onze hengst het aanvoelde dat onze wegen gingen scheiden, want vanaf dat moment begon er iedere dag iets meer te ruttelen en te sputteren... Of waren onze oren iets attentiever gekomen nu de kwaliteit van onze Nieuw-Zeelandse reis afhing van de verkoopprijs?

-

Bij het weerzien van Syndey hadden we toch te kampen met een dubbelgevoel : Enerzijds ongelukkig omdat onze ronde van Australie nu effectief rond was, anderzijds toch plezant om herinneringen boven te halen van de groentjes die we een jaar geleden waren. Eenmaal over de emotionele klap sloegen we vol goeie moed de handen uit de mouwen en werd iedere hostel versierd met een aanplakbiljet van onze gouden 4wd. Na 10 maand nauwelijks naar de GSM gekeken te hebben, werd er nu zelfs al na een 5min durende douche de gemiste oproepen verwachtingsvol gecontroleerd. Helaas na 2 dagen wachten had er ons nog geen enkele mogelijke koper gecontacteerd. Dan maar een andere weg proberen... Via via hadden we te weten gekomen dat er zich in het stadscentrum van Sydney een klein straatje bevond dat dienst deed als een officieuse 'carmarket' voor backpackers. De weg er naartoe was telkens een stresserende bedoening, alles piepte aan de auto, beiden hadden we het gevoel dat ons betrouwbaar autootje elk moment uit elkaar kon vallen. Het was niet echt de boost die we nodig hadden om een goed verkoperspraatje uit onze mouw te schudden. Maar veel verkoperspraatjes moesten we niet doen.

-

Als er dan al eens een potentieel backpackerkoppel passeerde kon onze robuuste Toyota Landcruiser hun droom van een romantisch flowerpowercamionnetje niet doorprikken. Spijtig dat ze niet beseffen dat je in dit land enorm gelimiteerd bent met zo'n asfaltautootje. Veruit de saaiste dagen in Australie! Vooral omdat er altijd een van ons twee in de auto moest blijven om een parkeerboete te voorkomen.

-

Na uren van verveling tikte er dan ten slotte toch iemand vluchtig op ons raampje (het oudere duitse koppel dat enkel onze auto stond af te breken niet meegerekend). Hij kende iemand die geinteresseerd kon zijn, het bleek een autogarage te zijn. Een spannend uurtje wachten waarin de garagist alles eens onder de loep nam met als resultaat een lijst met alle mankementen (in totaal 15! oeps). Na enig weg en weer gebluf ging de Golden Horse voor 1/3 van de aankoopprijs over de 'slachtbank'. Tien minuten later stonden we als twee wezen op straat, onze rots in de branding was verdwenen. (Eventjes aantonen hoe louche het er aantoe gaat: De garagist was van dezelfde genre als waaraan wij onze auto hadden aangekocht => binnen enkele weken zal hij dus bij hoog en bij laag beweren dat de auto nog nooit in handen van backpackers is geweest.)

In een vluggertje: 'The East Coast'

Bij beterschap van onze tollende hoofdjes & klotsende maagskes was ht tijd om de Oostkust te exploreren. Echter gezien onze passionele voorliefde voor de Westkust en onze pessimistische vooroordelen betreffende dit deel van de reis ' hopeloos toeristisch!', moet ik bekennen dat we er niet zo opgebrand waren en ik de Golden Horse voor de eerste maal in zijn vijfde versnelling stak. Rarara...... Australie had nog enkele verrassende troeven in petto die ons stom sloegen met verbazing!

4wd-route door een eeuwenoud tropisch regenwoud

Na de overzet door een ferry over een vijfmeter-brede rivier (ene handige tip voor de Australische Staat: de bouw van een brug misschien?!) kwamen we terecht in een ware 'ongerepte' tropisch regenwoud. Alle ongerept, als ge tenminste uw ogen dichtkneep bij het passeren van de talrijke B&B's , hotels en het ijscremekot. Tot ons spijts was het ook nog eens grote vakantie voor de inheemse bevolking, het woud was dus overrompeld door het mondaal gezinneke & de menige frigoboxtoerist. Drie keer raden wie ons uit deze benarde situatie hielp: onze enige, echte, betrouwbare Golden Horse. Wuivend en gierend lieten we de tweewielaandrijverkes achter op hun verharde asfaltwegen. Een zalig gevoel!!! Steile modderige padjes en wilde rivierkruisingen door een decor met een zeer hoog 'Jurassic Parc' gehalte... Onovertrefbaar!

4wd-route door het 'Great Sandy National Park'

Onze 4wd-avonturen afsluiten in glorie, dat was de bedoeling! En waar beter dan in 1 grote zandbak, vol hoge & mulle duinen, langs een oogverblindende blauwe oceaan. Kamperen deden we op het strand zelf, om 's avonds gezelling een vuurtje te stoken. Dat is pas echt genieten! In de vooravond , tijdens een van onze (zeldzame) romantische wandelingen, waren we zelfs getuige van een uniek speels gezelschap: onze eerste walvissen. Prachtige beestjes.

Het noodlot sloeg echter toe. Tijdens de laatste fotoshoot van de Golden Horse, op zoek naar die ideale foto voor z'n toekomstige kopers, was deze piloot zo slim geweest z'n deur open te laten bij het achteruit manoeuvreren. Gevolg: het uiterste puntje van mijn deur bleef steken, precies in het midden van de stam van de 'enige' boom op het 60 km lange strand, stel je voor! M'n portier kreeg een waar accordeon-figuur, gevolgd door een hels gevloek en gebonk van mijnentwege. Gesproken van het verkeerde moment voor dit voorvalleke. We hebben het echter ons weekendje op het strand niet laten verknallen. Zorgen voor later, no worries mate. 'S Maandags, op zoek gegaan naar een sloper van autowrakken, in het eerste stadje hadden we al prijs. Na het vertellen van de gebeurtenis, kwam de 50-jarige man, zwijgzaam, m'n karreke inspecteren. Wij, nerveus wachtend op zijn deskundig verdict, stonden opeens aan de grond genageld bij het bekijken van enig opmerkelijk tafereel: de kerel begon uit het niets te bonken, te sleuren en met z'n volle gewicht te hangen/springen op dat armzalig, dierbaar portierke. Onvoorstelbaar. Na 5 min. keiharde actie, vertelde de man heel droogskes mee dat hij hulp nodig had van zijn twee vrienden. Stom verbaasd & gierend van het lachen, zagen we hem terugkeren met een moker en een hamer in zijn handen. Vijf minuten later was onze deur nagenoeg perfect, slechts enkele onopmerkbare luchtgaatjes verhulden zijn waar verleden. Bij het vragen naar mijn schuld, kregen we luidkeels het antwoord ' Welcome to Australia' en een stevige handdruk. Australiers, wat een ras apart!!!

Brisbane

Deze laatste, onbekende grote stad konden we onmogelijk links laten liggen. Ons verwachtend aan een muffe, grijze stad aka Charleroi, moesten we toch eventjes slikken. Levendig & bruisend. Een ideaal plaatske voor een avondje uit.

Lamington National Park

De kuitjes ingewreven, onze stevige bergschoenen aangesnoerd en we waren klaar om voor de laatste maal te genieten van 'den Australische Bush' en z'n loslopend wild. We zijn er zelfs in geslaagd ene nachtelijke rover, op de loer voor onze vuilzak die veilig was gestald op onze auto, op heterdaad te betrappen!

Op naar Sydney! Slik!